Jednym z etapów prac poprzedzających budowę nasypu – w przypadkach, w których jest to konieczne na podstawie pomiarów – jest wzmocnienie podłoża.

Nasze najnowsze zdjęcia zostały wykonane na 57. kilometrze, gdzie trwają prace związane z wzmacnianiem podłoża metodą palowania żwirowego według metody Kellera.

Celem tej technologii, oficjalnie nazywanej „głębokim zagęszczaniem z dodatkiem żwiru”, jest poprawa parametrów istniejącego, nie nośnego podłoża w trakcie rekultywacji gruntu do wymaganego poziomu: ziemia ziarnista i luźna jest zagęszczana, natomiast w przypadku nasyconych wodą gleb spajanych przyspiesza się ich odwadnianie i konsolidację za pomocą żwiru wtłoczonego do ich struktury.

Średnia średnica pali żwirowych wynosi 50–60 cm, a ich głębokość 5–8 metrów, jednak wartości te nie są stałe i mogą się zmieniać w zależności od parametrów gruntu.

Ze względu na specyfikę tej technologii pozioma „siła wibracyjna” wtłacza w grunt różną ilość kamieni w zależności od zagęszczenia poszczególnych warstw gruntu, dlatego średnice pali różnią się w zależności od warstwy gruntu. W gęstszym gruncie wbijana jest mniejsza ilość kamieni, natomiast w luźniejszym / bardziej miękkim gruncie – większa, co pozwala uzyskać jednolitą nośność zrekonstruowanego podłoża.

Do wstępnie wywierconych otworów opuszczamy tzw. wibrator, a następnie podnosimy go o kilka decymetrów, jednocześnie wprowadzając materiał dodatkowy przez zasuwę do gruntu, w kierunku końcówki wibratora. Podczas kolejnego opuszczania wibrator wtłacza dodatek do gruntu w kierunku bocznym i zagęszcza go.

Aby uzyskać odpowiednią gęstość, pobór prądu przez wibrator powinien mieścić się w przedziale od 80 do 100 amperów.

Metoda palowania żwirowego według Kellera nie wywiera żadnego szkodliwego wpływu na środowisko. Wprowadzamy do gruntu żwir pochodzenia naturalnego, który po zagęszczeniu zapewnia nośność podbudowy, nie powodując przy tym żadnego uszczerbku na pierwotnym stanie środowiska.